“Vaak ben ik in de gelegenheid om iemand te helpen. Ik kan geld missen voor de collecte, ik kan vrijwilligerswerk doen naast mijn baan, ik kan mijn statiegeld geven aan de man die voor de deur van de supermarkt zit te bedelen.

Dat zijn dingen waar ik aan gewend ben. Ik geef, de ander ontvangt. Maar dit eenrichtingsverkeer kan afleiden van het feit dat ieder mens iets te bieden heeft.

Dit besef kwam in een vluchtelingenkamp in Noord-Frankrijk. De dagen daar beginnen met het uitdelen van schaarse goederen: ondergoed en sokken. Dat klinkt heel mooi, maar vaak is het complete chaos waarin ik eigenlijk nooit contact heb met de mensen die de spullen nodig hebben. Ik vind het steeds minder leuk, dat uitdelen.”

“Als de kleding op is, blijven de mensen over die hun telefoon aan het opladen zijn. Vaak duurt dat wel een uur, dus zit je met elkaar te wachten. Maar juist tijdens dat moment van wachten komt er contact op gang. Ik krijg sterke thee met veel suiker aangeboden die net heeft gekookt op hout uit het bos waar we ons bevinden. Een bloemverkoper uit Iran deelt hoe je het beste orchideeën verzorgt, zijn lievelingsbloemen. Ik word uitgenodigd om te komen eten bij mensen die slapen onder een zeiltje. Op het moment dat ik niet zo druk bezig ben met geven, geef ik anderen de ruimte. En hierin ontstaat écht contact en wederkerigheid.”